O meu compañeiro, o seu pai

10 / 11 / 2016 |

A palabra para introducir este post é GRAZAS. Mil grazas a Iria de Cal, de Arkhé Espacio Educativo, por regalarnos este post a corazón aberto no primeiro aniversario da súa filla. Un post no que pon en valor o papel do seu compañeiro, o pai da súa pequena. Unha reflexión e unha homenaxe á paternidade comprometida e consciente a un novo "modelo" de home, de pai, de compañeiro con novos roles nunha nova sociedade.

Hai un ano que naceu a miña filla. Sería lóxico que este post de aniversario tratara sobre ela.

En realidade, hai un ano e corenta semanas que toda a miña vida trata sobre ela.

Pero non vou escribir sobre ela, senón sobre EL.

Porque sobre eles case ninguén escribe.

Eles non son nin queren ser como os seus pais, pero non teñen modelos para axudalos a ser diferentes. Querendo fuxir do “sofá, xornal e pernas cruzadas en zapatillas sobre a mesiña de centro” ás veces se pasan de freada e chegan ao “fun o primeiro en ter ao bebé en brazos”. Están perdidos. Non saben cal é o seu sitio e nós non temos tempo nin ganas de explicarllo.

Alguén debería escribir sobre eles.

Non puoo escribir sobre todos, pero sí sobre el. Sobre as cousas que vexo e penso e case nunca lle digo.

O meu compañeiro, o meu amigo, o meu amante (isto último, xa o foi máis)

Mi compañero, su padre, mi amigo

O meu compañeiro se busca a vida soíño. El non vai chorando polas esquinas queixándose do difícil da súa situación polo cambio de rol masculino na sociedade. Porque é unha persoa adulta e porque, se está perdido, se busca e se atopa, como facemos as demais.

O meu compañeiro foi comprensivo, aínda que con temas que el non esperaba.

O meu compañeiro tería sido comprensivo se eu me tivese sentido cohibida polo meu aspecto físico actual, distinto ao de antes de que estivera embarazada.

El comprendería que me dese vergoña amosar o meu ventre flácido ou os meus muslos celulíticos. Comprendería que chorara porque os vaqueiros non me pechan ou que cada luns me angustiara ir a un traballo no que os meus clientes me ven en bañador.

Él sería comprensivo con todo isto, pero o que lle tocou comprender é que a min eses temas me preocupan entre pouco e nada. Tocoulle comprender que non me importa se xa non son tan atractiva como antes e que non vou facer moito por cambialo. Así que é el quen terá que decidir se lle importa ou non.

O meu compañeiro non ten ciumes do noso bebé. Non compite polos meus peitos, nin polos meus bicos, nin polos meus brazos. O meu corpo, que nunca foi seu, non é meu tampouco agora. É de ela, é a súa casa, o seu acubillo, o seu alimento. O meu compañeiro cuida do meu corpo e sabe que está coidando doblemente.

O meu compañeiro non me envexa, nin me compadece, non me presiona, nin me esixe.

No quiso ser quien hiciera piel con piel al nacer nuestro bebé. No quiere que tengamos el mismo tiempo de baja ma/paternal, no quiere que la niña nos quiera a los dos por igual, no quiere que la destete para poder quedar con ella de noche mientras yo salgo de cena.

No quiere hacerme favores envenenados que responden a un mal entendido feminismo.

O meu compañeiro é o seu pai, e xa ten bastante carga co que é como para sufrir tamén polo que non é.

Mi compañero no es perfecto, porque es un ser humano, no un dios.
Se frustra, se enfada y grita.
Se cansa de los días largos y las noches cortas.
Echa de menos su libertad, su espacio y tener el lujo de poder ser egoísta.
Le fastidia no poder viajar como antes. Hasta el punto de ya no querer viajar.
Se queja de que sus amigos no se adaptan a su nueva realidad.
Se escaquea todo lo que puede de un cambio de pañal cagado. De escoger la ropa de la niña. De pensar lo que le damos de comer cada día. De decidir qué juguetes le compramos.
A veces piensa si no nos habremos equivocado teniendo una hija.

No es perfecto. Ni yo. Ni ella. Pero es el compañero que las dos necesitábamos a nuestro lado. Cuando oímos la llave en la puerta, yo salto y digo “¡viene papá, viene papá!”. Ella ya ha salido disparada gateando hacia él.

Compañero: si nos hemos equivocado, bienvenido sea este error porque, de todos los que hemos cometido en nuestra vida, es el más bonito, el más simpático, el más valiente.

A nosa filla é o meu erro favorito e non me imaxino cometéndoo con ninguén que non sexas ti.

Mi compañero, mi amigo, su padre

Compartir:

Tamén che pode interesar...

Falando de sexo

Seguro que xa botabas de menos á nosa psicóloga Verónica Rey. Pois aquí a temos de volta con unha colaboración do máis útil sobre un tema sempre polémico, pero sempre inevitable: cando e como lles falamos aos peques sobre sexo?

O homeschooling ou o empoderamento dos peques

Porque hai máis realidades ademais da escola ordinaria, porque hai moitas sensibilidades e formas de ver a educación. Hoxe nos achegamos a unha realidade moi pouco coñecida no noso país, a dos homeschoolers e entrevistamos a unha familia que educa aos seus fillos en casa.

Montando o puzzle das extraescolares

Máis sobre a vuelta ao cole! En este caso traémosvos a colaboración de Noemí Bellas, de Líbolis coa súa reflexión sobre como debemos montar o puzzle en que se acaban convertindo as axendas de actividades extraescolares dos nosos peques. Que debemos ter en conta á hora de elexilas? Como priorizar?

Interésache colaborar connosco? Cóntanos
Malas madres
Madre Esfera
Utilizamos cookies propias e de terceros. Si continuas navegando, entendemos que aceptas o seu uso.